Czas - wróg czy sprzymierzeniec Stanisławy Przybyszewskiej

  • Marta Krystyna Tylkowska Wydział Nauk Humanistycznych, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

Abstract

Odbiór osoby i twórczości Stanisławy Przybyszewskiej zmieniał się z biegiem lat. Przybyszewska zaplanowała swój rozwój twórczy na długi czas, ale żyła zaledwie 34 lata. Zbyt krótko, aby rozwinąć talent, możliwości i zrealizować wszystkie literackie marzenia. Czas, na który tak liczyła, nie sprzyjał jej.
A jak było po śmierci pisarki? Wizja świata zawarta w jej twórczości w latach trzydziestych XX wieku wydawała się zbyt nowoczesna i dlatego niedostępna jej współczesnym. Po wojnie jednak, w wyniku licznych zmian, wizja ta okazała się anachroniczna. Czas znowu zadrwił z autorki Thermidora. Bardzo długo, (nawet po wydaniu drukiem pierwszego opowiadania w 1958 r.), Przybyszewska była postrzegana jako grafomanka, raczej córka pisarza niż pisarka.
Dopiero w latach 60. czas zaczął działać na jej korzyść. Odkryto ją wtedy jako dramatopisarkę, twórczynię oryginalnego teatru politycznego. Odtąd niemal każda realizacja jej dramatów była ważnym wydarzeniem teatralnym. Najnowsze premiery odbyły się w pierwszych piętnastu latach XXI wieku.
W latach 70. Przybyszewska została odkryta jako niezwykła epistolografka, przy czym krąg czytelników jej listów wciąż się poszerza. Opowiadania opublikowane w ostatnich latach zostały odkryte najpóźniej.
Zainteresowanie twórczością i osobą pisarki wciąż trwa. Czas wreszcie zaczął działać na jej korzyść.

Published
2018-12-11
How to Cite
TYLKOWSKA, Marta Krystyna. Czas - wróg czy sprzymierzeniec Stanisławy Przybyszewskiej. Młoda Humanistyka, [S.l.], v. 13, n. 3, dec. 2018. ISSN 2353-6950. Available at: <http://humanistyka.com/index.php/MH/article/view/193>. Date accessed: 26 may 2019.