Parę słów o polskiej prozie lesbijskiej po 2007 roku na przykładzie powieści Ewy Schilling, Zofii Staniszewskiej i Anny Arendt

  • Marta Mikołajczak Akademia Pomorska w Słupsku

Abstract

Momentem przełomowym dla literatury homoseksualnej był rok 2003. Zorganizowana w tym czasie akcja „Niech nas zobaczą” doprowadziła do pojawienia się lesbijki i geja w dyskursie społecznym, a także zapoczątkowała „wysyp” narracji o tematyce homoseksualnej. O ile po tej przełomowej dacie lesbijka stała się bohaterką często spotykaną w prozie polskiej, o tyle liczba popularnych powieści lesbijskich nadal pozostała znikoma. Za sprawą pierwszych utworów (Głupca Ewy Schilling oraz Mój świat jest kobietą. Dziennik lesbijki Magdaleny Okoniewskiej) proza lesbijska została uznana przez literaturoznawców za wprawiającą w zakłopotanie „czarną owcę” literatury polskiej. Od tamtego czasu, tj. lat 2004-2006, na polskim rynku pojawiły się nowe powieści, które potencjalnie mogłyby „odczarować” ową etykietkę, przyczynić się do jej unikatowości, „literackości” i różnorodności. Czy jednak tak się stało? Czy polska powieść lesbijska w XXI wieku, mimo (w dalszym ciągu) znikomej liczby tytułów, zmieniła swoje oblicze? Są to pytania będące punktem przewodnim niniejszego artykułu, którego celem jest poszerzenie wiedzy na temat polskiej prozy lesbijskiej po 2007 roku.

Published
2019-06-29
How to Cite
MIKOŁAJCZAK, Marta. Parę słów o polskiej prozie lesbijskiej po 2007 roku na przykładzie powieści Ewy Schilling, Zofii Staniszewskiej i Anny Arendt. Młoda Humanistyka, [S.l.], v. 14, n. 1, june 2019. ISSN 2353-6950. Available at: <http://humanistyka.com/index.php/MH/article/view/235>. Date accessed: 17 oct. 2019.